YAZARLAR

Süleyman Kasım Şener

BİZ

Semra Şener

ATAMA ÖZLEM

HAVVA ÇETİNTÜRK

KAPLUMBAĞA ve BEN

Asuman Dokuzlu

UTANIYORUZ ATAM!!!

Halil Kanargı

YÜREK DİLSİZ KALIR

Mesut Çelik

Vefakar Ülkem

Gönül Şahin Mezkit

15 Temmuz günü



Atilla Dağıstanlı

ÇANAKKALE

Faruk Nafiz Çamlıbel”in,Çanakkale Destanı, bu şiirini okuduktan sonra aradan geçen 101 yıl içinde nereden nereye gelmiş olduğumuzu düşündüm.

Çanakkale Zaferi”nden sekiz yıl sonra kurulan Cumhuriyet”in ,Atatürk”ün ölümüne kadar geçen süre içindeki dinamik yapısı  bilinçli olarak pasifize edilerek,proje gücü sabote edilmiş,Atatürk öldükten sonra da emperyalizmin güdümüne giren siyasilerce tüm projeler uyduruk gerekçelerle teker teker ortadan kaldırılmış.

Gücünü kabul ettiren siyasi lider olmuş,gücü kabullenen biat ederek özünden kopmuş…

Mirasyedi gibi ,har vurup harman savurmalar devri başlamış…

101 yıl önce Çanakkale geçilseydi,bugün Türkiye olur muydu ?  sorusunu sormamız gerekirken,hazıra konmuş olmamızın hovardalığı içinde,utanmadan,sıkılmadan şehitlerimize methiyeler dizerek,sözüm ona yurtseverliğimizi ve vefamızı göstermeye çabalıyoruz.herhangi bir nedenden dolayı canımızı yakanlara,”SEN YAPTIN !..” diye avaz avaz bağırırken,bu topraklar için canlarından olanlar bize ne derler acaba ?

Evet,olay olduğu zamanda ve mekan da geçerlidir;ama Çanakkale”de can verenler kişisel sorunlarının çözümü uğruna değil,hiç görmedikleri,gitmedikleri;ama adına vatan dedikleri,inandıkları topraklar uğruna  gidip dönmediler..

Eğer aradaki farkı kavrayamıyor,fark edemiyorsak,inaçlarımızdan önce karakterimizi gözden geçirmemiz gerekir;çünkü insan olma bilincinin farkında değilsek,zaten kutsal değerlerimizinde farkında olmamız mümkün değildir.

Karakteristik yapımız oyun hamuru gibi,çıkarlarımız uğruna şekilden şekle girebiliyorsa;

başımızda bir kuklacı var demektir.

200 Spartalı filmini izlediniz mi bilmiyorum,gördüğüm önemsenmeyen kambur bir Yunanlının,gizli geçidi düşmanlara açarak vatanına ihanet ettiği gerçeğiydi.

..

Beni Ahmer devletinin yıkılışında ülkesinin düşman eline geçtiğini gördüğünde  hıçkıra hıçkıra ağlayan Krala annesinin,”vatanını korumak için savaşmayan krala kadın gibi ağlamak yaraşır.” Demesi.

50 bin kişilik  ordusuyla 200 bin kişilik Çin ordusuyla savaşmaya hazırlanan Mete han”ın durumun umutsuzluğunu anlatmaya çalışan danışmanına,”evet haklısın,biz 50 bin kişiyiz,Çinliler 200 bin kişi,düşünüyorum bu kadar Çinliyi nereye gömeceğim.”dediği gibi

 

Biz,bugün onlar için “101 yıl önce canlarını verip  geçit vermeyerek Türkiye Cumhuriyeti”ni kurdular”diyoruz. Peki, bizden sonrakiler bizim için ne diyecekler ?

Vatan hainleri,çıkarcılar,her devirde,her koşulda vardır, olacaktır da; ama eğer biz Mete han gibi Mustafa Kemal Atatürk gibi düşünürsek,inanırsak Çanakkale Destanı”nın bir daha yazabiliriz.

Çanakkale Destanı

Yaşamaz ölümü göze almayan.

Zafer, göz yummadan koşana gider.

Bayrağa kanının alı çalmayan,

Gözyaşı boşana boşana gider!

Kazanmak istersen sen de zaferi

Gürleyen sesinle doldur gökleri

Zafer dedikleri kahraman peri

Susandan kaçar da coşana gider.

Bu yolda herkes bir ey delikanlı

Diriler şerefli ölüler şanlı

Yurt için döğüşen başı dumanlı

Her zaman bu şandan, o şana gider

Faruk Nafiz Çamlıbel

19.03.2016
Bu yazı 945 defa okundu.

Diğer Yazıları