YAZARLAR

Süleyman Kasım Şener

BİZ

Semra Şener

ATAMA ÖZLEM

HAVVA ÇETİNTÜRK

KAPLUMBAĞA ve BEN

Asuman Dokuzlu

UTANIYORUZ ATAM!!!

Halil Kanargı

YÜREK DİLSİZ KALIR

Mesut Çelik

Vefakar Ülkem

Gönül Şahin Mezkit

15 Temmuz günü



Süleyman Kasım Şener

40 yıl önce 40 yıl sonra

28 Ekim 1977

 

Ertesi gün 29 Ekim Cumhuriyet Bayramıydı. İlkokuldaydım. Yavrukurt olarak ben de 29 Ekim2e katılacaktım.

Yavrukurt elbiselerim alınmış, baş ucumda duruyordu.

Daha doğrusu onlarla uyuyordum.

Gece yarısı ne olduğunu anlayamadığım bir uğultuyla uyandık.

Her yer sallanıyor, dolaplardan kırılacak gibi çatırtılar yükseliyordu.

Deprem oluyordu.

Annem ve babam koşarak geldiler.

Ablamla beni hemen dışarı çıkmamız gerektiğini belirterek, tek katlı evimizden sokağa fırladık.

Pijamalarımızla..

Derken, küçük kardeşimin hala uyuduğu aklıma geldi.

“İpek yok” dedim.

Rahmetli babam, o sallantının arasında eve dalıp, kardeşimi kucağına almış bir vaziyette dışarı çıktı.

Gece uzundu.

Bütün herkes dışarıda, depremin büyüklüğüyle ilgili konuşuyorlardı.

Biz çocuklar ise oyunlar oynuyorduk, deprem bizim için gece oyunumuzun mimarıydı.

Korkmuyorduk.

Binalar yıkılırmış,

Çocuk aklımızla bize uzak değerlerdi.

Gece ilerledikçe(depremin oluş saati 00.30 civarı, şiddeti ise 4,7 ile 5,3 arası) uyku gözlerimize emirler veriyordu.

Sokaktaki komşularımız, bizim yakın dostlarımızda.

Büyükler koyu bir muhabbete dalmışlardı.

Saat 03’den sonra bizde yorgunluktan büyüklerin yanında oturuyor haldeydik.

Hiç beklemediğimiz bir anda, şehrin batısından gelen bir uğultu ve sarsıntıyla karşı karşıya kaldık.

Müthiş bir histi.

Depremin gücünü işte o zaman hissetmiştim.

10 yaşındaydım…

 

21 Temmuz 2017 saat 01.30.

Uykumdan uyandım.

Yer sallanıyordu.

Tanıdıktı, bu depremdi.

O sarsıntının içinde, hemen çocukların odasına koştum, yoktular.

Anneleriyle birlikte salondaydılar.

Hava sıcak diye orada uyumuşlardı.

Eşimle birlikte apar topar onları uyandırıp, apartmandan sokağa çıktık.

Binadaki komşularımız dahil herkes dışarıdaydı.

Herkes bir şeyler anlatıyor, yorumlarda bulunuyordu.

10 yaşındaki oğlum ve 7 yaşındaki kızım ise arkadaşlarıyla beraberdiler.

Oyun peşindeydiler.

1977’yi hatırladım.

O zaman da ben 10 yaşındaydım.

Şimdi ise oğlum.

Evimize çıkalım dediğimde, oğlum, arkadaşlarıyla kalmak istediğini söylüyordu.

Tıpkı, bundan yıllar önce benimde yaptığım gibi..

Yaşam çok garip.

Dün ben, bugün oğlum.

İkimizde 10 yaşında depremle tanıştık.

Çok şükür ki her iki depremde de yaşamını kaybeden yok.

Aydın ve çevresi deprem bölgesi.

Depreme alışık olmamız lazım.

Hazırlıklı olmamız lazım.

Peki, hazırlıklımıyız?

Cevap veriyorum…….

21.07.2017
Bu yazı 213 defa okundu.

Diğer Yazıları